Can you read my lips?

Wanneer ik nieuwe mensen ontmoet, leg ik op een gegeven moment uit dat ik slechthorend ben en niet altijd alles goed kan verstaan. Vaak krijg reacties als ‘ik merk het helemaal niet', 'je kunt toch alles horen wat ik zeg?' en 'ik had je hoortoestellen helemaal niet gezien!’ (Yes! Het lukt om die lelijke oorhangers te verstoppen achter mijn blonde lokken!). Als ik eenmaal verteld heb dat ik slechthorend ben, vind ik het fijn dat mensen vragen stellen en ik ze dan alles kan uitleggen. Zoals dat ik gebruik maak van liplezen. Mensen die slechthorend of doof zijn krijgen communicatie binnen door verschillende visuele aspecten waaronder 30% door de lippen te lezen van de communicatiepartner.  

Na troste verhalen over dat ik vroeger altijd zo goed was in het gedeelte liplezen bij Party&Go, gaan mensen testen of ik het ook daadwerkelijk kan. Ze zeggen een zin waarbij ze hun stemgeluid weglaten. Nou zo werkt het natuurlijk niet helemaal. Liplezen is belangrijk, maar ook lichaamstaal, mimiek, de context van het gesprek en zeker niet te missen het stemvolume (in mijn geval dan). De combinatie van die factoren zorg ervoor dat ik het meeste kan volgen (voor zover ik weet ;)).

Vandaag zag ik een filmpje voorbij komen van een meisje, Rachel Kolb, die zelf doof is en aandacht vraagt voor een goede communicatie. Dit door andere mensen op te roepen om duidelijk te articuleren, geen grote hipster snorren te dragen en niet met je handen voor je mond te communiceren. Kijk:

 

In het filmpje geeft Rachel aan dat het voor haar gemakkelijker zou zijn om alleen met de mensen te communiceren die haar taal, de gebarentaal, spreken. Maar dat wil ze niet, ze wil de mogelijkheid hebben om met iedereen te communiceren. Afgelopen jaar heb ik samen met Bram een gebarencursus gevolgd. Dit omdat ik dit nodig had om op mijn werk met collega’s te communiceren en Bram ging mee omdat hij het reuze interessant vindt. Het bleek al snel dat ik het eigenlijk heel fijn vind om gebarentaal te gebruiken buiten mijn werk om. Als ik Bram niet versta dan herhaald hij dat geen hij zei maar dan met de gebaren erbij die hij kent. Ik dacht altijd dat ik gebarentaal niet nodig zou hebben, maar het geeft het me meer rust. Met de ondersteunende gebaren kan ik de missende woorden zien. Het kost mij minder energie om zelf te beredeneren wat de ander waarschijnlijk zei. Als het mijn oren niet lukt dan kan ik met mijn ogen verstaan.

Iemand zin in een spelletje Party&Co?