Ongeduldige Chinezen op de test

En toen zat ik bij de gate met mijn paspoort en boarding pas, in mijn uppie, een uur te vroeg. Te hopen dat mijn ticket klopt en ik straks mag instappen. Naar aanleiding van mijn vorige blog over het alleen reizen als je doof of slechthorend bent en mijn status 'DEAF CONFIRMED' op mijn ticket, heb ik toch nog maar even goed op de website van Aeroflot gekeken. Dit was echter onderaan de To Do list beland. Toen ik daar 2 dagen voor vertrek aan toe was gekomen schoot ik flink in de stress, je mag niet alleen reizen als je doof bent. Oeps! Was ik even blij dat ik met mijn gehoor kan bellen, meteen een goed bewijs dat ik echt niet doof ben. Na een aantal keren toe te lichten dat het onjuist op mijn ticket stond, hebben ze het aangepast. Zonder extra kosten gelukkig.. Ze gaven aan dat er waarschijnlijk verkeerde informatie op de website stond.

Hmm lekker alleen reizen, meteen in het eerste boek beginnen en straks filmpjes kijken in het vliegtuig. Gelukkig had mijn broer gezegd een vliegtuigstekker te kopen, zodat ik met mijn eigen koptelefoon kon luisteren. Aan die oordoppies heb ik niet zoveel. Televisie en films kan ik niet volgen zonder ondertiteling. Daarvoor maak ik teveel gebruik van liplezen wat je niet altijd kunt doen bij een film. Het was even zoeken maar uiteindelijk een film gevonden met Engelse ondertiteling. 

Qua eten was het een verassing voor mij, daar komt de stewardess met 2 opties. Vanaf 2 rijen voor mij probeer ik al zoveel mogelijk mee te pikken van de opties die ze noemt. Hopelijk kan ze goed Engels, het waren allemaal Russische medewerkers. Als ik aan de beurt ben hoor ik rijst met vraagtekens en noodles met vraagtekens. Na drie keer herhalen begint de stewardess geërgerd te kijken dus oké doe maar de rijst met vraagtekens. Natuurlijk kan ik uitleggen dat ik slechthorend ben en of ze het willen opschrijven, maar daar heb ik vaak geen zin in en de hongerige mensen achter mij ook niet ;) Het heeft ook wel wat, het leven als slechthorende zit vol verassingen!

In Shanghai merkte ik dat mijn broer zich aardig kan redden met zijn Chinees in restaurants en winkels, maar wat me ook direct opvalt is de gebaren die worden gemaakt. De Chinezen gaan ervan uit dat je geen Chinees kunt (wat vaak ook het geval is ;)) dus proberen ze er met gebaren uit te komen. Je wijst het plaatje op de menukaart aan en met je vingers hoeveel je er van wilt. Ondanks dat elk land zijn eigen gebarentaal heeft, kom je een heel end door te gebaren.

Dan samen met mijn broertje naar Beijing, mijn ouders vinden dit het engste stuk van de reis. Twee slechthorenden in Beijing.. gaat dat wel goed? Nou, het ging perfect! Soms moeten ze wat meer geduld met ons hebben, we hebben denk ik niks in 1 keer verstaan, maar uiteindelijk komen we er glimlachend uit. Aan de andere kant hebben we soms ook geluk dat we niet altijd alles horen, de Chinezen kunnen namelijk roggelen als geen ander. Slechts een enkele keer heb ik het gehoord. Diep vanuit de keel roggel, roggel, roggel en dan een dikke spuug op straat of gewoon in de metro. Ook zijn michiel en ik goed in het net doen alsof we het niet horen van de vele verkopers of zogenaamd vriendelijke Chinezen die thee met je willen drinken en dan met een rekening komen aanzetten van een paar honderd euro. Het is ze niet gelukt!
 
Op een avond kreeg Michiel goed nieuws, hij had een 10 gehaald op een Engels examen. Super knap denk je nu, maar het is eigenlijk onvoorstelbaar. Het was namelijk een Engelse LUISTER toets! Waar ik vroeger altijd een goed excuus had om geen luistertoetsen te hoeven maken, dacht Michiel, ik probeer het gewoon. Met zijn eigen koptelefoon op, 1 doof oor, 1 oor met een een verlies van 80 dB en meneer haalt een 10. Hij stond er zelf ook van te kijken! Daar moest op geproost worden in het mooie Beijing!

Na topdagen in Shanghai, Beijing en Hangzhou zit ik nu te typen in het vliegtuig naar Hanoi. Op naar deel 2 van het avontuur!