Gebaren met dove jongeren in Hanoi

Zo dat was even omschakelen in Vietnam. De eerste dag wilde ik niets liever dan mijn gehoorapparaten gelijk uit zetten. Wat een kabaal! Ida en ik verbleven in de oudste wijk van Hanoi wat ook tevens de drukste wijk is. En dat betekent scooters, overal. En al deze scooters toeteren om andere scooters te laten weten dat ze eraan komen. Omdat het vlak voor het Chinese nieuwjaar en vakantie was (vergelijkbaar met de kerstvakantie in Nederland), was het overal ontzettend druk. Mensen die booschappen aan het doen waren op de markt, nieuwe kleding kochten of een geluksboom achterop hun scooter meenamen. Al dat getoeter kost behoorlijk wat energie, zeker als ik ook nog met Ida wilde communiceren. Maar het resulteerde in goede nachten slaap. 

We sliepen in dorms, een grote kamer met meerdere stapelbedden. Ik ben altijd blij als ik een bed beneden krijg, ik heb namelijk een aardige verzameling aan spullen waar ik snachts meteen bij wil kunnen. Elke nacht liggen er vier dingen onder mijn kussen. Waaronder een doosje voor mijn gehoorapparaatjes en een brillenkoker. Ik kan niet liplezen zonder mijn bril op, dus die heb ik ook nodig voor de communicatie. Dan ligt er ook nog mijn telefoon en Tim. Tim is mijn Wake and Shake elke ochtend, mijn reiswekker. Deze trilt hard onder mijn kussen zodat ik daar wakker van wordt. Van een normale wekker wordt ik dat namelijk niet. De wekker is ook aan te raden voor horende mensen want je wordt letterlijk je bed uit getrild! Normaal gesproken ligt alleen Tim bij mij in bed, maar als ik een bed bovenin heb, dan is mijn kussen vaak niet zo zacht meer van al die spullen. Laatst werd ik midden in de nacht wakker, mijn beneden buurman was aan het inpakken om zijn vlucht te halen. Ik check altijd meteen of alles nog netjes onder mijn kussen ligt. Maar toen bleek dat het doosje met hoortoestellen ontbrak. Meteen schiet ik in de stress, het moet tussen de bedden in zijn gevallen. Het punt is dat als ik daar wil zoeken ik mischien andere mensen wakker maak. Maar ik kan niet rustig verder slapen terwijl het doosje daar ergens beneden ligt waar iemand zijn tas aan het inpakken is. Straks gaat hij er met mijn gehoor vandoor! Ik kon het hem ook niet vragen aangezien ik het antwoord niet zou verstaan. Ik ben met het lampje van mijn telefoon gaan zoeken, het doosje was gevallen en open gegaan. Ze zullen me vast vreemd hebben aangekeken dat ik midden in de nacht onder de bedden kroop, maar gelukkig beide hoortoestellen gevonden. Pfieuwww.. 

Op een dag liepen we door Hanoi en vertelde Ida dat er een klein winkeltje is waar ze zelfgemaakte kaarten verkopen. Deze kaarten worden gemaakt door verschillende dove jongeren uit Hanoi. Er was een dove jongen die de kaarten verkocht en met mijn basis kennis gebarentaal probeerden we te communiceren. Hij was erg blij te zien dat ik wat gebaren ken, maar we kwamen snel tot de conclusie dat het erg verschillend is. Ik kon vertellen dat ik uit Nederland kom en met het vliegtuig naar Hanoi was gevlogen. We hebben een paar kaartjes gekocht en een foto gemaakt. De organisatie waar hij voor werkt heet deafcraft5colors. Deze organisatie wil dove jongeren een kans geven in de maatschappij. Veel van deze jongeren heeft een moeilijke jeugd gehad waarbij ze het gevoel hadden een last tot de familie te zijn. Bij de organisatie leren ze gebarentaal, lezen en krijgen ze een beroepsopleiding. Op deze manier willen ze de levens van dove mensen in Vietnam verbeteren. Een mooie organisatie dus, nu nog oefenen met de Vietnamese gebarentaal.

Inmiddels heb ik afscheid genomen van Ida en ben ik begonnen met het verder reizen naar het zuiden van Vietnam. Ik hou jullie op de hoogte!