Een interview met...

In Hoi An, in het midden van Vietnam, heeft meneer Lê Nguyên Bình samen met zijn vrouw de organisatie 'Reaching Out' opgezet. Zelf is meneer Bình gehandicapt en via deze organisatie wil hij andere mensen met een handicap een kans in de maatschappij bieden. De organisatie bestaat uit een winkel met handgemaakte producten en een theehuis. In de theehuis zijn alle werknemers doof en wordt er via papier gecommuniceerd.

Ik wilde graag meer te weten komen over de kansen van dove en slechthorende mensen op de arbeidsmarkt. En in hoeverre Vietnamezen met een gehoorbeperking toegang hebben tot hulp(middelen) en/of ondersteuning ontvangen. Daarom had ik een afspraak gemaakt met meneer Bình. Hij beschreef de situatie van mensen die doof of slechthorend geboren worden waarbij de familie niet veel inkomen heeft (het laatste is helaas vaak het geval in Vietnam). Om met elkaar te kunnen communiceren, creëren families een eigen gebarentaal met hun kind. Dit betekent dat de kinderen alleen met familieleden kunnen communiceren en niet met buren, winkeliers of de rest van de maatschappij. De kinderen die doof worden geboren, gaan vaak niet naar school. Het beeld over iemand die doof is, is dat je niet in staat bent om te leren en werken. Zo groeien de mensen op in een eenzaam bestaan, afhankelijk van de zorg van hun familieleden.

Het besef dat mensen die doof zijn net zoveel kunnen als iemand die hoort is er nog niet. Er is een wet voor mensen met een handicap in Vietnam. Echter in de praktijk is er geen hulp als je geen geld hebt. Mensen met een handicap krijgen geen zorgverzekering, waardoor ze geen hulpmiddelen kunnen aanschaffen. Soms ontvangt iemand hoortoestellen van NGO's, maar deze worden meestal niet naar hun gehoorverlies afgestemd. Met het resultaat dat mensen ze niet prettig vinden en de hoortoestellen niet dragen. Gelijk hebben ze.

Vietnam is een communistisch land waarin geklaag over de politiek niet wordt getolereerd. De mensen praten dan ook niet over politiek, ze kunnen hun eigen mening niet uiten. Meneer Bình vertelde dat opkomen voor de rechten van gehandicapten daardoor geen optie is. Dan ga je tegen de politiek in, wat geen goede gevolgen voor jou of in dit geval de organisatie heeft. Dat is verdrietig om te horen, want dat betekent dat het nog jaren gaat duren voordat ze inzien dat mensen met handicap prima in staat zijn een rol te vervullen in de maatschappij. Zolang de overheid dat niet inziet, zullen ze ook niet investeren in hulp en de juiste middelen aanbieden.

Wat ben ik een bofkont dat ik in Nederland geboren ben...